Przedmiotem referatu są dwa kazania Stanisława ze Skarbimierza (ok. 1365-1431), pierwszego rektora odnowionego w 1400 roku Uniwersytetu Krakowskiego, kanonika kapituły katedralnej na Wawelu, prawnika i polityka wykształconego na Uniwersytecie Praskim, znanego m.in. z tego, że wygłosił kazanie na pogrzebie Jadwigi Andegaweńskiej. W kazaniach tych Skarbimierczyk rozwija tezę, że wszelka władza pochodzi od Boga, formułuje obowiązki władcy, podkreślając, że ich lekceważenie spotka się z karą na Sądzie Ostatecznym. Z jego rozważań przebija obraz złego i dobrego władcy oraz państwa podobnego do mistycznego ciała Chrystusa, jakim jest Kościół. Władca jako głowa tego ciała powinien wlewać siły życiowe w jego członki, którymi są poddani. Może to czynić służąc im poradą, która płynie z pobożnej medytacji. Wspomniane kazania pochodzą z kolekcji Sermones sapientiales.