Bona Sforza należy niewątpliwie do kluczowych postaci w dziejach Polski i Litwy w I poł. XVI w., na przełomie średniowiecza i wczesnej nowożytności. Poświęcono jej wiele miejsca w polskiej historiografii, ale skupiano się na ogólnokrajowym wymiarze działalności królowej, mniej zaś na lokalnym. Związki Bony z Podlasiem opisywali już Władysław Pociecha (1949-58), Jan Siedlecki (1989) i Zbigniew Romaniuk (2023), lecz dzięki szerszemu dostępowi do akt sądowych z tego terenu obecnie można pokusić się o uzupełnienie dotychczasowego stanu wiedzy. Królowa była żywo zainteresowana losem tego województwa, o czym świadczy m.in. jej rola w konflikcie miejscowej szlachty z Radziwiłłami (1522-1536) oraz z Olbrachtem Gasztołdem (1532-1533) czy utworzenie pod jej patronatem sądu grodzkiego w Brańsku (1535/1536). Dlatego prześledzenie wpływów Bony wśród szlacheckiej elity politycznej Podlasia od początku jej aktywnej polityki do wyjazdu do Włoch i śmierci jawi się jako interesujący problem badawczy.